Το Δεύτερο Τραγούδι
2024, Ριάντ, Σαουδική Αραβία, Γρανίτης, 250 × 110 × 540 εκ
Ο Χρόνος που Άφησα Πίσω
2023, Φλώρινα, Μάρμαρο, 150 × 150 × 261 εκ
Το Σπίτι του Θείου Θωμά
2022, Πάτρα, Μάρμαρο, 197 × 133 × 202 εκ
Προς το Θείο
2023, Αμπάτζι, Ινδία, Μάρμαρο, 140 × 260 × 500 εκ
Εκεί όπου Συναντώνται τα Ποτάμια
2020, Uttarayan Art Foundation, Βαντοντάρα, Ινδία, 125 × 125 × 245 εκ.
Εκτός Τάξης
2021, Σέρρες, Μάρμαρο, 210 × 105 × 190 εκ
Προπύλαιο
2019, BenQ Foundation, Taiwan, Μάρμαρο & Γρανίτης, 160 × 190 × 245 cm
Αναζητώντας τον Ζαρατούστρα
2016, Σεντ Τζον, Νιού Μπράνσγουικ, Καναδάς, Γρανίτης, 130 × 110 × 290 εκ
Πέρασμα
2015, Χάλιφαξ, Καναδάς, Γρανίτης, 40 × 120 × 330 εκ
Φάος
2024, Μορφοβούνι, Μάρμαρο, 140 × 120 × 220 εκ
Ναός για την Άρτεμη
2024, Γκονγκτζού, Νότια Κορέα, Τούβλα, 350 × 410 × 250 εκ
Στον γλυπτικό κόσμο του Βασίλη Βασίλη, η μορφή λειτουργεί ως πράξη περισυλλογής: ένα πέρασμα, μέσα από το οποίο η ύλη συναντά τη γεωμετρία και το φως. Τα έργα αναδύονται ως αρχιτεκτονικά κατάλοιπα ενός αρχαίου μέλλοντος, φέροντας ταυτόχρονα μνήμες και προσδοκίες. Κάθε έργο συγκροτείται ως μια συνάντηση ανάμεσα στην απλότητα και την πολυπλοκότητα, τη σιωπή και την αποκάλυψη.
Σε διαφορετικά γεωγραφικά και πολιτισμικά περιβάλλοντα - από την Ελλάδα έως τη Βόρεια Αμερική, τη Γερμανία, την Αλβανία, την Τουρκία, τη Νότια Κορέα, τη Γαλλία, την Ταϊβάν, την Ινδία και τη Σαουδική Αραβία - τα μνημειακά αυτά έργα εγγράφονται στον χώρο με μια ήσυχη αίσθηση οικειότητας. Λαξευμένα σε μάρμαρο, γρανίτη ή πλίνθους, αναδύονται ως προεκτάσεις του τοπίου. Η πέτρα και η αρχιτεκτονική μορφή μετασχηματίζονται σε ένα είδος εσωτερικής, πνευματικής αρχιτεκτονικής: πύλες, πύργοι, καρέκλες, και καταφύγια στην πιο λιτή τους μορφή.
Το έργο οργανώνεται πρωτίστως μέσα από τον χώρο και όχι απλώς μέσω της μορφής. Κάθε γλυπτό αρθρώνεται γύρω από μια εσωτερική συνθήκη: ένα κενό, ένα πέρασμα, ένα κατώφλι. Αυτό που λείπει αποκτά βαρύτητα ισότιμη με εκείνο που παραμένει. Η απουσία ολοκληρώνει τη μορφή, οδηγώντας τον θεατή σε μια αναστοχαστική λειτουργία, μέσα από την ίδια την εμπειρία της αντίληψης.
Τα έργα σε υπαίθριους χώρους - σε ανοιχτούς ορίζοντες ή ανάμεσα σε δέντρα - εμφανίζονται ταυτόχρονα αρχαία και σύγχρονα, μονολιθικά αλλά και σε μία διακριτική συνδιαλλαγή με το περιβάλλον τους.
Μια συγκρατημένη ανθρώπινη παρουσία διατρέχει αυτόν τον μνημειακό μινιμαλισμό. Μορφές οικείες και καθημερινές, όπως καρέκλες, οικήματα, και πύλες, μετασχηματίζονται σε αρχετυπικές εκφράσεις ύπαρξης, μνήμης και μετάβασης.
Στη σιωπηλή τους παρουσία, τα έργα δεν επιβάλλουν κάποιο νόημα, αλλά ανοίγουν ένα πεδίο εμπειρίας. Προσφέρουν έναν χώρο όπου η αόρατη δομή της ύπαρξης μπορεί να βιωθεί, χωρίς να οριστεί.